Τα δύο τόξα εγγράφονται σε ορθογώνιο πλαίσιο, που οριοθετείται στην άνω πλευρά με κυμάτιο και στις πλάγιες με κυμάτιο και ανάγλυφο σχοινίο. Το ημικυκλικό άνοιγμα των δύο τόξων πλαισιώνεται στο μέτωπό του από τρεις ταινίες σε βαθμιδωτή διάταξη, η μεσαία εκ των οποίων διακοσμείται σε όλο το μήκος της επίσης με ανάγλυφο σχοινίο. Επάνω από την κορυφή κάθε τόξου προβάλλει ένας ανάγλυφος ρόδακας, από τους οποίους σώζεται σήμερα μόνο ο ένας. Δύο εγγεγραμμένοι σε κύκλο εξάκτινοι ρόδακες έχουν χαραχθεί σε μία από τις λιθοπλίνθους αριστερά του πρώτου βόρειου τόξου. Στις βάσεις του κάθε τόξου ήταν τοποθετημένα τρία έξεργα ανάγλυφα, από τα οποία διατηρούνται σήμερα μόνο τα δύο. Σύμφωνα με τους μελετητές του μνημείου Μόσχο Οτατζή και Πέτρο Σαμσάρη, πρόκειται για λεοντοκεφαλές. Τον διάκοσμο της πρόσοψης συμπλήρωναν μέχρι την εποχή της δημοσίευσης του μνημείου από τους δύο ερευνητές (1996 και 2004) δύο λιθόπλινθοι τοποθετημένες στο κέντρο του τυμπάνου του κάθε τόξου, κάθε μία από τις οποίες έφερε δύο ανάγλυφα σχηματοποιημένα ανθοδοχεία. Σήμερα, ωστόσο, οι δύο λιθόπλινθοι έχουν αφαιρεθεί από την κρήνη. Ανάμεσα στα δύο τόξα είναι εμφανές επίσης ένα ορθογώνιο κενό, πιθανότατα από επιγραφή που έχει αφαιρεθεί.

Οι υπόλοιπες πλευρές της κρήνης θα ήταν ακόσμητες, έφεραν, ωστόσο, παρόμοια με την πρόσοψη επένδυση από γκριζωπούς πωρόλιθους, η οποία διατηρείται σχεδόν ακέραια στην πίσω, ανατολική, πλευρά της κρήνης. Η επένδυση της κρήνης στη νότια πλευρά δεν σώζεται, ενώ στη βόρεια διατηρείται από το ύψος της γένεσης των τόξων και πάνω.

Το νερό έφτανε στην κρήνη μέσα από έναν πήλινο αγωγό, που κατέληγε στο κέντρο της πίσω της πλευράς. Από εκεί, δύο πήλινοι αγωγοί, ένας κάθετος και ένας οριζόντιος, εντοιχισμένοι στο πάχος της τοιχοποιίας της κρήνης, διοχέτευαν το νερό σε δύο λίθινους, ή ακόμη και μετάλλινους, κρουνούς, σε απόσταση 1,50 μ. μεταξύ τους και σε ύψος 1,20 μ. από το έδαφος.